De toekomst van de Molukse wijken is al een aantal maanden, zo niet jaren, een onderwerp van gesprek. Ik heb onderhand al meerdere discussie meegemaakt hierover. En niet alleen tijdens een-op-een gesprekken. Ook op de forums van DLM of via de Maluku-hyves zijn er diverse discussies te volgen over dit onderwerp. Ondertussen heb ik -tegen wil en dank- ook een kant gekozen, namelijk voor het behoud van de Molukse wijken. Waarom precies? Ik zal het proberen toe te lichten in m'n verhaal.
Ik ben niet in een Molukse wijk opgegroeid. Toch was ik vroeger vaak in de wijk Breda te vinden omdat ik veel vakanties doorbracht bij mijn opa en oma. Zij zijn er niet meer, maar ik bezoek nog regelmatig het ouderlijk huis van m'n familie. Het interieur is natuurlijk veranderd, moderner! Maar de warme sfeer is er nog steeds, de herinneringen die ik heb bij bepaalde plekken van het huis zullen altijd blijven. Hetzelfde geldt voor bepaalde plekken in de wijk, zoals de steegjes waarin ik vroeger met mijn neven voetbalde. Doordat ik deze gevoelens koester, besef ik wat voor waarde het voor mij heeft. Het geeft mij dan ook een fijn gevoel als mensen mij herkennen, ondanks het feit dat ik niet in de wijk woon of ben opgegroeid. Ik kan natuurlijk niet praten voor andere 'niet-wijk-Molukkers'. Misschien hebben zij hele andere gevoelens wanneer ze in de wijk zijn. Zeker is dat die gevoelens van ons allemaal zwaar meetellen bij de discussie 'behoud of sloop van de wijken'.
Al sinds een aantal jaren wordt de integratie van Molukkers in verband gebracht met de Molukse wijken. Velen zijn van mening dat de Molukkers binnen de wijken moeilijk of nauwelijks integreren in de Nederlandse maatschappij. Men spreekt zelfs van zogenaamde 'enclaves'. Hierin zouden de bewoners zich vooral bezighouden met elkaar en met hun land van herkomst en niet met het integratieproces. Toen ik voor het eerst zulke uitspraken las, moest ik even nadenken. Heeft men het dan over de doopdiensten, bruiloften, sidi's, kerkdiensten en stichtingsactiviteiten? Of is men bang dat die Molukkers weer krankzinnige plannetjes zitten te bedenken zoals in de jaren '70? We leven per slot van rekening in een hectische tijd, waarbij de angst voor terroristische aanslagen er goed in zit. Dat er wel degelijk activiteiten plaatsvinden binnen de wijken valt niet te ontkennen. Maar houden die het integratieproces van Molukkers tegen? Eigenlijk slaat het nergens op om te beweren dat, anno 2006, Molukkers nog niet geïntegreerd zijn in Nederland. En dat nota bene na meer dan 50 jaar in ballingschap! Waar hebben we het eigenlijk over? Veel Molukse jongeren binnen de wijken hebben Nederlandse vrienden op school, hebben werk of zijn lid van Nederlandse sportclubs of belangenorganisaties. Daar komt nog bij dat de meeste wijk-Molukkers tegenwoordig gewoon Nederlands spreken.
Is dat niet zo'n beetje wat integratie inhoudt? De wijk-Molukker die, ondanks het behoud van cultuur en taal, zich toch makkelijk kan aanpassen aan de Nederlandse maatschappij. Ik ben daar heel trots op en ik vind dat de integratie van Molukkers juist aardig is gelukt. Ik weet dat het eigenlijk niet mag; toch kan ik het niet laten om de vergelijking te maken met de Nederlanders die vroeger moeite hadden zich aan te passen aan de Molukse bevolking. Zij verbleven namelijk ook in afzonderlijke gebieden en behielden hun gewoontes, cultuur en taal. Maar zij hadden meer moeite om zich aan te passen. Zou dat misschien een verklaring kunnen zijn van dat 'wijkgevoel'? Misschien hadden onze KNIL-voorouders dergelijk gedrag wel overgenomen van hun gezagsvoerders, de Hollandsche zeelieden. Dus om nu te beweren dat de wijken gesloopt moeten worden om het integratieproces van Molukkers te verbeteren, gaat er bij mij eigenlijk niet in. Integendeel, de wijken moeten als voorbeeld genomen worden. Het is in Nederland wel degelijk mogelijk voor een etnische groep, om zowel binnen, als buiten de eigen gemeenschap te functioneren.
De wijken mogen wat mij betreft gewoon blijven bestaan. Ik hoop dan ook dat de jonge generatie wijk-Molukkers inziet dat het belangrijk is om hierover na te denken. Het besef dat een stukje saamhorigheid verloren kan gaan wanneer er impulsief gekozen wordt om de boel te slopen, is eigenlijk zonde. Dat de wijken een barrière zouden vormen voor de ontplooiing van Molukse jongeren is naar mijn mening niet het geval. Ik ken namelijk genoeg talentvolle Molukkers die jarenlang in de wijk hebben gewoond en er nog steeds wonen. Natuurlijk kun je beïnvloed worden door je mede-Molukkers, maar de mate waarin heb je als individu altijd zelf nog in de hand. En of dat perse met de Molukse wijk te maken heeft? Om eerlijk te zijn ben ik vroeger, als niet-wijk-Molukker, ook vaak genoeg beïnvloed door mijn niet-Molukse vrienden. Ten goede en ten kwade. | 
